Babamı isterim -1

“BABAMI İSTERİM”
Fransız’lar babamı alıp hapsettiklerinde iki yaşındaymışım..
Günlerce “babey” diye ağlamışım. Ben babey diye ağladıkça zavallı annemin iki gözü iki çeşme oluyormuş. “babamı isterim” dedikçe, üzerine karabasanlar çöküyormuş. Nasıl basmasın: Rahime ablam 11,Fikriye ablam 4 yaşında bir çocuk..o zaman “Yarabbi ben bu 3 çocukla yapayalnız ne yapacağım? Bizi imdad eyle!..” diye Allaha yalvarır,yakarır içini dökermiş!..
Benim böyle ağlamam komşularında yüreği dayanmaz, tüm çevremiz dertlenir “Allah şu kadına sabır ihsan eylesin. 3 çocukla genç yaşında ortada kaldı. Arafet çavuşu bu kafir Fransızlar sağ komazlar. Tüm gavurlar onun ölüsünü dirisini arayıp duruyorlardı. Kamil ağa kendi ayağıyla gitti ellerine düştü! Kime yanalım? Yaralı olarak “Milis Çukuru”na atılan kapı gibi bir yiğide mi,gözleri kan ağlayan şu kadına mı? Kimseleride yok sayılır. Neneleri Mevreşe kadınlar amcaları Cemil de almasa,tümden perişan olacaklar. Hazıra dağ dayanmaz. Allah kimsenin erkeğini evinden ırak eylemesi!” der ağlarlarmış. 

İçim dışım zaman-4

Yazmaya niyetlendiğimiz şu anda,bu düşünce ve bu ruh hali içinde rabbimizden yardım dileyerek işe başlıyoruz. Pek tabi olarak,anılarımızın ağırlığı 65 sonrası oluşturacak. O güne kadar ki anıları bir özet olarak vermek daha iyi olacaktır. Doğup büyüdüğüm coğrafya parçasının “Fransız Gavuru” tarafından işgal edilmiş olması, o dönemlerin de üzerimizdeki etkisi önplanda olacak ve Hatay’lıların Batı’nın bu şımarık üyesine karşı yaptıkları olağanüstü mücadelesi,dile getirilmeye çalışılacaktır.