Babamı isterim -1

“BABAMI İSTERİM”
Fransız’lar babamı alıp hapsettiklerinde iki yaşındaymışım..
Günlerce “babey” diye ağlamışım. Ben babey diye ağladıkça zavallı annemin iki gözü iki çeşme oluyormuş. “babamı isterim” dedikçe, üzerine karabasanlar çöküyormuş. Nasıl basmasın: Rahime ablam 11,Fikriye ablam 4 yaşında bir çocuk..o zaman “Yarabbi ben bu 3 çocukla yapayalnız ne yapacağım? Bizi imdad eyle!..” diye Allaha yalvarır,yakarır içini dökermiş!..
Benim böyle ağlamam komşularında yüreği dayanmaz, tüm çevremiz dertlenir “Allah şu kadına sabır ihsan eylesin. 3 çocukla genç yaşında ortada kaldı. Arafet çavuşu bu kafir Fransızlar sağ komazlar. Tüm gavurlar onun ölüsünü dirisini arayıp duruyorlardı. Kamil ağa kendi ayağıyla gitti ellerine düştü! Kime yanalım? Yaralı olarak “Milis Çukuru”na atılan kapı gibi bir yiğide mi,gözleri kan ağlayan şu kadına mı? Kimseleride yok sayılır. Neneleri Mevreşe kadınlar amcaları Cemil de almasa,tümden perişan olacaklar. Hazıra dağ dayanmaz. Allah kimsenin erkeğini evinden ırak eylemesi!” der ağlarlarmış. 

İçim dışım zaman -Boşa çiğnenen dünya

Bütün bunlar  içimde hala kor bir ateş gibidir! Yıllarca boşa kürek çekmek!..”Dünyayı boşa çiğnemek” içimde bir ukde’dir.
Bunları düşünürken,kafama takılan bir çok soruları var. İnsanlara yol gösterecek konumda oldukları halde, bu ruhu kavrulan insanların elinden tutmayanları,ilmiyle eylem yapmayanları bir türlü affedemiyorum. Neden insanlara yardım etmiyorlar? Sayısız insan maddi be manevi bir bunalımın pençesinde kıvranırken “Takva” nın inceliklerine dalanları bir türlü anlayamıyorum. Köşeleri mesken edinen ve toplumdan kaçanları anlamak kolay değil..
Benim 40 yalına gelinceye kadar akrebin kıskacında kalmama seyirci kalanları affetmek kolay mı? Neden birileri çıkıpta : “nereye gidiyorsun? O yol çıkmaz sokak” demedi? 22 yaşında bir genç çıkıpta elimden tutuncaya kadar.. 

İÇİM DIŞIM ZAMAN- Sunum

Rahman ve Rahim olan Allah’ın adı ile..
Hamd alemlerin Rabbine,salat ve selam onun peygamberine ve güzide arkadaşlarına olsun.
Zorluk işe başlayıncaya kadardır.Kendi anılarımı yazmak için günlerdir “İnşallah yarın başarım diyordum” ama aradan bir çok yarınlar gelip geçti. Merhum pederim Kamil Arafatoğlu (Çavuş) un Emperyalist Fransızlara karşı yaptığı savaşı,başından sonuna kadar içeren bir kitap yazmayı ta genç yaşımda düşünmeye başlamıştım. Çocukluğum ve gençliğim(1824-1938 ikinci dönem) kısmen savaşın içinde geçti. Bir süre önce,babamın kitabını “İhanete Uğrayan Devlet!” adıyla yazıp bitirmek nasip oldu. Bundan cesaret alarak,şimdi kendi hayatımı,yanlışlıklarıyla,hatalarıyla ve sevaplarıyla yazmaya başlıyorum.